EPISTOLA
Ad Petrum panormitane ecclesie Thesaurarium de calamitate sicilie.

 

 

Ve tibi Cathaniensium civitas, que adversantem toties experta fortunam nullis unquam cladibus eius sevitiam mitigare aut compescere potuisti!  Nam si veteres annalium revolvimus ystorias, inveniemus   te  frequenter  et  pestilentibus  exhaustam  nebulis,  et atroci bellorum  clade consumptam ignemque  in  te  aliquotiens  de cavernosis Ethne fornacibus  in  modum fluminis  emanasse. 
Quod si  nostri temporis mala  et  que ipsi vidimus volumus  recensere, nuper   te  vehemens terre motus tantà concussit violentia  ut  cunctis ruentibus edificiis haud facile numerabilem utriusque sexus multitudinem lignorum  ac  lapidum moles oppresserit.  Nunc autem, ut sic fortune lentescat improbitas, post multa et varia calamitatum genera turpissime tandem addiceris servituti.
Iam  te  Siracusana civitas diuturne pacis pertedeat;  iam,  si  potes, ad  bellum tibi vires instaura  et  ea  qua florere  soles  eloquentia civium tuorum  mentes erige,  murorum  ambitum propugnaculis densis attolle  et  angustum illud spatium quod duobus portibus interiectum insule tibi nomen invidit, extructis turribus premunire festina,  si  forte barbarorum possis incursibus obviare.
Verum  ad  hoc tibi, pro dolor,  vires non suppetunt  et  conatus tuos tam inopia civium quam paucitas bellatorum elidunt,  servire barbaris heu

 


 

Guai a te, città di Catania, che, dopo aver sperimentato tante avversità, non hai mai potuto mitigare o frenare la sua crudeltà con alcuna calamità! Infatti, se sfogliamo gli antichi annali, troveremo che fosti spesso sfinita da nebbie pestilenziali e consumata dalla calamità di guerre atroci, e che il fuoco era più volte sgorgato dalle fornaci cavernose dell'Etna in forma di fiume.
Ma se volessimo raccontare i mali del nostro tempo, che noi stessi abbiamo visto, di recente un violento terremoto ti ha scossa con tale violenza che ha schiacciato un'innumerevole moltitudine di entrambi i sessi, con il peso di legna e pietre, in tutti gli edifici crollati.
Ma ora, affinché la malvagità della fortuna possa così essere mitigata, dopo molte e varie calamità sei infine ridotta in schiavitù in modo vergognoso.
Ora possa la città di Siracusa farti godere a lungo della pace; ora, se puoi, raccogli le forze per la guerra e con quell'eloquenza in cui sei solito fiorire, solleva gli animi dei tuoi cittadini, innalza il perimetro delle mura con fitti bastioni e affrettati a fortificare quello spazio angusto che, tra due porti, si chiama isola, costruendo torri, se forse puoi resistere alle incursioni dei barbari.

Ma per questo, purtroppo, non hai le forze, e i tuoi sforzi sono vanificati sia dalla mancanza di cittadini che dal numero esiguo di guerrieri. Ahimè, servire i barbari

 

 

 

www.colapisci.it