....
Eodem anno, quarta die februarii, circiter primam horam eiusdem diei, vehemens terre motus tanta
Siciliam concussit violentia ut in Calabria quoque circa Regium oppidaque
proxima sentiretur.
Cathaniensium opulentissima civitas usque adeo subversa est, ut ne una
quidem domus in urbe superstes remanserit. Viri ac mulieres circiter xv.
milia cum episcopo eiusdem civitatis maximaque parte monachorum sub ruina
sunt edificiorum oppressi. Leontini, nobile Siracusanorum oppidum, eadem
terre concussione subversum oppidanorum plerosque ruentium edificiorum
mole consumpsit.
Multa preterea in finibus Cathaniensium ac Siracusanorum castella diruta
sunt; multis in locis terra dehiscens et novos protulit fontes, et
veterum || nonnullos [obstruxit, eaque pars Ethnei cacuminis que
Taurominium respicit visa est aliquantulum subsedisse. Siracusis
Aretusa fons nominatissimus, quem ab Elide Grecie civitate fama est in
Siciliam occultis meatibus derivari, de limpido turbulentus effectus,
saporem salsum multa maris admixtione contraxit. Taius fons quidem
aquis uberrimus, qui de Pedemontis iuxta Casale Sarracenorum egreditur,
quasi duarum horarum spatio manens obstrusus, aquas continuit, magnoque
dehinc erumpens impetu, sanguinei coloris latices per unius spatium hore
mirantium oculis indigenarum exhibuit.
Messane vero mare, cum tranquillissimum esset, in seipsum primo se
contrahens, paulisper cessit a littore, deinde pedetemptim rediens,
prefixas littoris metas transiliit, murosque civitatis alluens, ipsis
etiam se portis infudit.
Hiis aliisque prodigiis curie familiares eorumque fautores perterriti,
arbitrabantur novitatem hanc rerum magnam Siculis calamitatem portendere.
Timebant ergo ne cancellarius, ope et consilio Constantinopolitani
imperatoris, qui legatos eius, ut ferebatur, benigne susceperat, regnum
Sicilie, collectis viribus, occuparet. Nec enim dubium erat plerosque
regni comites ac proceres illius adventum avidissime prestolari. credebant
autem etiam Robertum comitem Lorotelli regine voluntatem [et imperium,
cuius opera] nuper ab exilio revocatus fuerat, proculdubio secuturum.
Dum igitur adversus ea que accidere poterant multis se consiliis et artibus
premunirent, repente de morte cancellarii certissimus ad curiam rumor
perlatus, et regine prorsus animum deiecit, et partem contrariam in id
roboris ac securitatis evexit ut nichil sibi deinceps estimarent
difficultatis ac periculi formidandum.
....
Libera traduzione
....
Nello stesso anno, il 4 febbraio, verso le prime ore dello stesso giorno, un violento terremoto
scosse la Sicilia con tale violenza che si fece sentire anche in Calabria,
nei pressi di Reggio e nelle città vicine.
La più opulenta città di Catania fu così sconvolta che non rimase in piedi nemmeno una casa. Circa
quindicimila uomini e donne, insieme al vescovo di quella città e alla
maggior parte dei monaci, rimasero schiacciati sotto il crollo degli
edifici. Leontini, nobile città dei Siracusani, fu sconvolta dallo stesso
terremoto e la maggior parte degli abitanti fu consumata dalla massa degli edifici crollati.
Inoltre, molti castelli nei confini dei catanesi e dei siracusani furono demoliti; in molti luoghi la
terra, spaccandosi, fece scaturire nuove sorgenti e ostruire alcune di
quelle antiche, e quella parte del picco dell'Ethna che domina Taurominium
sembrò essersi leggermente abbassata. A Siracusa, la sorgente più famosa,
Aretusa, che si dice sgorghi dalla città greca di Elide in Sicilia
attraverso canali nascosti, fu resa turbolenta dalle sue acque limpide e
acquisì un sapore salato per l'aggiunta di molta acqua marina. Questa
sorgente, infatti, molto ricca d'acqua, che sgorga dal pedemonte vicino a
Casale dei Saraceni, rimase bloccata per circa due ore, trattenne le sue
acque e poi, sgorgando con grande forza, mostrò per un'ora un lattice color
sangue agli occhi stupiti degli indigeni.
A Messina, il mare, pur essendo molto calmo, dapprima si ritrasse in se stesso e per un breve
periodo si allontanò dalla riva, poi, tornando gradualmente, oltrepassò i limiti stabiliti della costa e, inondando le mura della città, si riversò
persino nelle porte stesse.
I familiari della corte e i loro sostenitori, atterriti da questi e altri
prodigi, pensarono che questa novità di eventi preannunciasse una grande
calamità per i Siciliani. ....