La historia  o Liber de Regno Sicilie

....
Eodem anno, quarta die februarii, circiter primam horam eiusdem diei, vehemens terre motus tanta Siciliam concussit violentia ut in Calabria quoque circa  Regium oppidaque proxima sentiretur.
Cathaniensium opulentissima  civitas usque adeo subversa est, ut ne una quidem domus in urbe  superstes remanserit.  Viri ac mulieres  circiter xv. milia cum episcopo eiusdem civitatis maximaque parte monachorum sub ruina  sunt edificiorum  oppressi.  Leontini, nobile Siracusanorum  oppidum, eadem terre  concussione  subversum oppidanorum  plerosque ruentium  edificiorum  mole  consumpsit.
Multa preterea in finibus Cathaniensium  ac Siracusanorum  castella diruta sunt; multis  in locis terra  dehiscens et novos  protulit fontes, et veterum || nonnullos  [obstruxit, eaque pars Ethnei  cacuminis que Taurominium   respicit visa  est aliquantulum  subsedisse.  Siracusis  Aretusa  fons  nominatissimus, quem ab Elide Grecie civitate fama est in Siciliam occultis meatibus derivari, de limpido  turbulentus  effectus, saporem  salsum multa  maris  admixtione  contraxit.  Taius fons quidem aquis uberrimus, qui de  Pedemontis  iuxta Casale Sarracenorum  egreditur, quasi duarum horarum  spatio manens obstrusus, aquas  continuit,  magnoque dehinc erumpens impetu, sanguinei  coloris latices per unius spatium hore mirantium oculis indigenarum exhibuit.
Messane vero mare, cum tranquillissimum  esset, in seipsum primo  se contrahens,  paulisper  cessit  a littore, deinde  pedetemptim  rediens, prefixas littoris  metas  transiliit, murosque  civitatis alluens, ipsis etiam se portis infudit.
Hiis aliisque prodigiis  curie familiares eorumque  fautores perterriti, arbitrabantur novitatem hanc rerum magnam   Siculis calamitatem portendere. Timebant ergo ne cancellarius, ope et consilio  Constantinopolitani  imperatoris, qui legatos  eius, ut ferebatur, benigne  susceperat, regnum Sicilie, collectis  viribus, occuparet.  Nec enim dubium  erat plerosque regni comites ac proceres illius adventum  avidissime prestolari. credebant autem  etiam Robertum  comitem Lorotelli regine  voluntatem  [et imperium, cuius opera] nuper ab exilio revocatus fuerat, proculdubio  secuturum.
Dum igitur adversus ea que accidere poterant multis se consiliis et artibus premunirent, repente  de morte cancellarii  certissimus ad curiam  rumor  perlatus, et regine prorsus animum deiecit, et partem contrariam in id roboris ac securitatis evexit ut nichil sibi  deinceps  estimarent  difficultatis  ac periculi  formidandum.
..
..


Libera traduzione
....
Nello stesso anno, il 4 febbraio, verso le prime ore dello stesso giorno, un violento terremoto scosse la Sicilia con tale violenza che si fece sentire anche in Calabria, nei pressi di Reggio e nelle città vicine.
La più opulenta città di Catania fu così sconvolta che non rimase in piedi nemmeno una casa. Circa quindicimila uomini e donne, insieme al vescovo di quella città e alla maggior parte dei monaci, rimasero schiacciati sotto il crollo degli edifici. Leontini, nobile città dei Siracusani, fu sconvolta dallo stesso terremoto e la maggior parte degli abitanti fu consumata dalla massa degli edifici crollati.
Inoltre, molti castelli nei confini dei catanesi e dei siracusani furono demoliti; in molti luoghi la terra, spaccandosi, fece scaturire nuove sorgenti e ostruire alcune di quelle antiche, e quella parte del picco dell'Ethna che domina Taurominium sembrò essersi leggermente abbassata. A Siracusa, la sorgente più famosa, Aretusa, che si dice sgorghi dalla città greca di Elide in Sicilia attraverso canali nascosti, fu resa turbolenta dalle sue acque limpide e acquisì un sapore salato per l'aggiunta di molta acqua marina. Questa sorgente, infatti, molto ricca d'acqua, che sgorga dal pedemonte vicino a Casale dei Saraceni, rimase bloccata per circa due ore, trattenne le sue acque e poi, sgorgando con grande forza, mostrò per un'ora un lattice color sangue agli occhi stupiti degli indigeni.
A Messina, il mare, pur essendo molto calmo, dapprima si ritrasse in se stesso e per un breve periodo si allontanò dalla riva, poi, tornando gradualmente, oltrepassò i limiti stabiliti della costa e, inondando le mura della città, si riversò persino nelle porte stesse.

I familiari della corte e i loro sostenitori, atterriti da questi e altri prodigi, pensarono che questa novità di eventi preannunciasse una grande calamità per i Siciliani.
....

 

www.colapisci.it