Queta poesia mi è stata suggerita dall’impatto con l’Istituto Neurolesi di Messina.
Fozza cumpagni
Aiùtiti chi Diu t’aiùta
Cumpagni ‘nta ‘sta sorti dispittùsa,
cumpagni ch’arrancàti comu a mia
‘nta ‘sta trazzèra china di puttùsa,
unni la scenza nni fa cumpagnìa;
pi nui è strada nova, fora via,
ma è signàta ‘nte carti di la luna;
c’è scrittu, senza tanta puisìa:
“l’accèssu è riservàtu a la sfurtùna!”.
Scalàmu ‘sta muntàgna mistiriùsa
picchì n’attòcca fari pinitènza;
dintra a la trùscia non purtàmu spisa
ma un càrricu pisànti di spirànza.
Ciccàmu l’umbra pi nni ripusàri,
ma quannu l’umbra arrìva, ripigghiàmu,
ch’avèmu troppa prèscia d’arrivàri:
ma unni, comu e quannu, non sapèmu.
Ma supra di ‘dda cima chi vidèmu,
‘a sorti nostra fossi si pintìu,
e chiànci, e aspètta a nui chi la scuntràmu
pi nni turnàri quantu nni pigghiàu.
Fozza cumpàgni, senza bannunàri;
spincèmu forti supra a ‘sti bastùni,
chi lu distìnu nostru è di ‘nchianàri,
picchì d’arrèti è tuttu sdurrupùni.
E quannu ‘u ventu frisca e tira forti,
quannu ti strunca ‘i iammi la stanchìzza,
ricòrditi cumpagnu chi la sorti
nni teni cuntu di la tô prudìzza!
Forza comapgni
Aiutati che Dio ti aiuta
Compagni in questa sorte dispettosa, compagni che arrancate come me in
questo viottolo pieno di buchi, dove la scienza ci fa
compagnia; per noi è strada nuova, fuori della via
maestra, tuttavia è segnata nelle carte degli astri; c’è
scritto, senza mezzi termini: “L’accesso è riservato alla sfortuna!”.
Scaliamo questa montagna misteriosa, perchè ci tocca fare
penitenza; nel nostro fagottino non portiamo la
colazione, ma un pesante carico di speranza.
Cerchiamo l’ombra per riposarci, ma quando l’ombra arriva
riprendiamo il nostro cammino, perchè abbiamo fretta
d'arrivare: ma dove, come e quando, non sappiamo.
Ma su quella cima che scorgiamo, la sorte nostra forse si è
pentita, e piange, e aspetta che la incontriamo per
restituirci ciò che ci ha tolto.
Forza compagni, non abbandoniamo! Spingiamo forte su questi
bastoni, poichè il nostro destino è di salire, perchè se
ci lasciamo andare rischiamo di precipitare.
E quando il vento fischia e tira forte, quando la stanchezza ti
stronca le gambe, ricordati, compagno, che la sorte
tiene in buon conto i tuoi sacrifici
(dai una mano al tuo destino).